Haïti …Het wordt er niet beter op !

Tja, wat dacht je? Een nieuwe president, een nieuwe start! Neen, helaas niet… integendeel men gaat er terug op achteruit.

Diverse senatoren en volksvertegenwoordigers doen er alles voor om het president Martelly moeilijk te maken. Hij wordt beschuldigd van een dubbele nationaliteit te bezitten. Een Haitiaanse en een Amerikaanse. De eerste minister Gary Conille bezit ook een dubbele nationaliteit en werd gedwongen om ontslag te nemen. De Haitiaanse  grondwet laat het bezit van een dubbele nationaliteit niet toe voor ander andere hogere regeringsfunctionarissen. Doch de waarheid schuilt in een andere hoek. De reden is eerder te zoeken daar Gary een audit had geëist over de grote geldsommen die zijn besteed, onder de regering van voormalig eerste minister Bellerive. Deze gelden waren voor de heropbouw van Haïti, na de aardbeving van 12 januari 2010.

President Martelly stelde nu Laurent Lamothe voor als kandidaat ter  vervanging van Gary Conille. Laurent Lamothe is nu minister van buitenlandse zaken. De bekrachtiging van zijn nieuwe functie blijft maar aanslepen. Er is geen goodwill te bespeuren in de kamers.

Kortom er is terug een nieuwe politieke crisis die de ellendige bal terug aan het rollen brengt: de onveiligheid neemt terug toe, het land wordt weer eens sociaal en economisch lamgelegd.

En alsof de politieke ellende het enige is dan hebben jullie het fout. De helse regenbuien overheersen de tentenkampen met alle gevolgen voor de bewoners.. tenten verzuipen in de modder… kortom schijnend.

De ontevredenheid stijgt bij de bevolking. Men heeft niet veel meer nodig om de sociale onrust  te laten toenemen. De lont brand… tot…

Auteur: carlo Herpoel

(Met dank aan een plaatselijke collega voor de informatie)

Bootje 4,6 Miljoen euro’s… en wij maar verhongeren !

Honger in Oost-Afrika…Tja  !?!

Haïti: Vliegtickets gestolen door hostess in Port Au Prince!

The fucking story of flying back!

In de luchthaven van Port Au Prince zat ik in de transitzone. Daar kon ik nog een fles Rum kopen.

Om deze in Frankrijk te krijgen gaat hij mee met de bagage. Ik gaf mijn bestelbon af en moest tevens mijn reisdocumenten afgeven aan een hostess.

Deze hostess zei dat ik de flessen mocht halen teneinde het etiket op te kleven voor transport. Ik kwam terug met de flessen…een minuut later… en mijn vliegtuigbiljet met bijhorende reisdocumenten waren verdwenen. Ik vraag aan de hostess, die ze in haar handen had, waar ze zijn maar ze weet van niets. De dame beweerde dat ik ze niet had afgegeven. Er kwam een andere hostess bij en deze beweerde tevens dat, bij navraag in het onverstaanbaar kreools, haar collega ze niet had gekregen. Toen begon het spelletje van nietes / welles. Men begon met inschepen en ik nog steeds vliegbiljetloos. Tja, daar stond ik te blinken zonder documenten. Ik zag een veiligheidsagent met fluorjasje en riep hem. Ik deed hem het relaas in twee talen want ik wilde zeker zijn dat deze heer de situatie begreep. Oef, de fluorgroene veiligheidsagent nam de zaak ernstig. Eerst zochten we samen in alle lades en kasten van de balie maar zonder resultaat. Toen vroeg mister fluorgreen mijn pas en ging de zaak verder uitspitten.

Hij zei dat het vliegtuig sowieso niet zou opstijgen teneinde klaarheid te hebben. Oef! Hij controleerde de inschrijving op de computer..zag de stempel op mijn pas en drukte een duplicaat af.

Plots roept de zogezegd onwetende hostess dat mijn biljet gevonden was bij de controlebalie van de inscheping. Ik naar daar. Toen ik deze documenten kreeg werd via de zender gevraagd van mij tegen te houden. De veiligheidagent mister fluorgreen kwam tevens met nieuwe reisdocumenten aangelopen.

Dan gingen de poppen aan het dansen (de hostess niet). De hostess werd uitgekafferd door die veiligheidsagent en moest direct de balie verlaten. De veiligheidsagent gaf me zijn duplicaat reisdocumenten en ging samen met ik het vliegtuig in. De boordcommandant van Air France werd ingelicht. Samen gingen we naar mijn plaats 6B en bemerkten dat daar een dame zat. Het was een gehandicapte dame ( blijkbaar niet goed te poot). Ze vroegen wie ze was en ze toonde mijn document. Vlug kwam er klaarheid in de zaak. Ze beschikte over 2 reisdocumenten…de hare en de mijne. Mieke Dekeyser, mijn reisgenote, zei dat ik Herpoel was en tevens bevestigde mister fluorgreen dit met mijn pas. De dame werd verplaatst naar de achterzijde van het vliegtuig. Ik had alles terug en met driekwart vertraging kon het vliegtuig opstijgen richting Guadeloupe.

Eens in Guaduloupe gingen Mieke en ik naar buiten een luchtje scheppen. Om terug in de transitzone te geraken moeten we terug door de douane. Deze keer hebben ze mijn rugzak omgekeerd op zoek naar iets wat ze niet wilden zeggen. De zoektocht duurde 15 minuten. Wat hebben ze gevonden? Niets noppes rien!

Zo kwam ik in de transitzone en wie kwam er daar opdagen? Ja, de gehandicapte dame in rolstoel begeleid door een steward. Plots kwam er een heer bij deze dame. Ik vond dit eerder raar en heb mij naast deze dame gaan plaatsen. Toen bemerkte ik dat de dame in de rolstoel 2 reisdocumenten had en die heer had er ook ene. Ik wou ergens gerechtigheid daar deze dame overal douanes en controles kon omzeilen door die rolstoelbegeleiding. Alles ging zomaar vlotjes..   Ik nam een paar foto’s van de luchthaven en ondertussen ook éen van dat koppel. Dan op naar de douane met de vraag van discreet de politie en bewaking van air France te roepen. Daar deed ik het ganse relaas uit de doeken en toonde de foto. Ze hebben de dame en de heer eerst vriendelijk om de uitleg gevraagd. Beiden ontkenden alles. Ondertussen hebben ze contact genomen met Port Au Prince. Die bevestigden mijn relaas. Het inschepen begon en ze lieten de dame en de heer eerst gaan. Dan hebben ze het inschepen stopgezet. Na een half uur kon iedereen verder inschepen. Ik wachtte tot de laatste om in te schepen en vroeg de dame van de bewaking hoe het was afgelopen. Ze gaven me gelijk en zei dat het nodige is gedaan. Beiden hebben nooit Parijs bereikt. Hoogwaarschijnlijk zijn ze opgepakt. In elk geval waren ze in Orly niet meer te bespeuren. Gerechtigheid geschied!

Het blijkt een dagdagelijkse handel te zijn. Corruptie troef. Later besefte ik dat de dame wel kon wandelen want ze wandelde op haar gemak naar de achterkant van het vliegtuig in Port Au Prince. En die hostess…tja, morgen een betere poging tot!

Ondertussen zijn we goed en wel thuisgekomen.

Dagboek van een vreemdeling in Haïti, Port Au Prince (deel 11): Hé, er ligt hier een dode op straat!

Zondagochtend omstreeks 06u30 reden we dwars doorheen Port Au Prince. Toe zagen we daar een man roerloos liggen tussen  2 tap-taps (taxi’s). Tja wat zou hier gebeurd zijn.

Toen we terugkeerden omstreeks  10uur lag die man daar nog steeds. De 2 tap-taps waren ondertussen ook verdwenen. Een blanke man nam foto’s.  De Haitianen wierpen een losse blik en gingen verder.

Omstreek 14u30 reden we door de stad naar het ziekenhuis van artsen zonder grenzen. Tot mijn grote verbazing zie ik dat het dode lichaam daar nog steeds ligt. Enkel vergezeld van vliegen. De auto’s moeten erom heen rijden om het lijk  te mijden. Een 100 meter verder staat de politie het verkeer te regelen.

Toen we terugkwamen om 17uur was het dode lichaam verwijderd van de straat. Gestolen?

Een journalist neemt foto’s. Wat doet hij met deze foto van de dooie ? Zijn  foto heeft een verhaal. Het beschrijft het feit, de gebeurtenis. De journalist kan met zijn artikel alle richtingen uit. Hierbij enkele voorbeelden:

‘ Man dood aangetroffen op straat…een afrekening’
Zondagochtend omstreeks 06u30 ligt het levensloze lichaam van een man. Het gaat hier om de zoveelste afrekening.  1km verderop zijn de krottenwijken gelegen en afrekeningen tussen bendes zijn er schering en inslag..

‘ Rellen in de hoofdstad Port Au Prince’ Reeds één dode’
Zondag ochtend ligt nog een lijk op straat. Dit na de zoveelste rellen  in de stad. Na de herdenking van  12 januari ter gelegenheid van de aardbeving een jaar geleden. Sedert de herdenking is het onrustig in de hoofdstad Port Au Prince.

‘ Man verongelukt tussen 2 taxi’s’
Zondagmorgen omstreeks 06u30 is een man verpletterd tussen 2 taxiwagens. Toen de man tussen de 2 tap-taps liep kwamen de wagens in beweging en raakte de man geklemd. De man was op slag dood.

‘Lijken blijven te lang liggen’
Lijken te lang laten liggen is een haard voor bacteriën. Men moet ze sneller wegnemen. Het is hier niet gebruikelijk dat men een lijk snel weghaalt. Lijken kunnen een dag blijven liggen alvorens ze worden verwijdert.

Bij navraag blijkt het om een dief te gaan die men op heterdaad betrapte en heeft doodgeslagen.

Zo wil ik er eventjes op duiden dat verslaggeving dubieus kan zijn.

Maar ja wat wil de lezer: feiten, sensatie of bloemlezingen.

Carlo Herpoel, Port Au Prince, Haïti.

Dagboek van een vreemdeling in Haïti, Port Au Prince (deel 10): Baby Doc opgepakt in Haïti

Men heeft de gewezen dictator Jean-Claude Duvalier hier te Port Au Prince opgepakt. De politie leidde de 59-jarige Duvalier, bijgenaamd Baby Doc, en zijn vrouw weg uit zijn hotel, waar hij eergisteren was aangekomen.

Volgens de gerechtelijke autoriteiten zal hij worden ondervraagd over het geld dat hij tijdens zijn regeerperiode zou hebben verduisterd. Jean-Claude Duvalier leidde Haïti van 1971 tot 1986 als “president voor het leven”. Na een volksopstand moest hij noodgedwongen het land verlaten. Sindsdien woonde Baby Doc in Frankrijk. Het is  onduidelijk waarom hij terug kwam. Duvalier wordt onder meer verdacht van verduistering van fondsen tijdens zijn regeerperiode. Hij zou zichzelf op grote schaal hebben verrijkt ten koste van een van de armste landen op het Amerikaanse continent.

Intussen zegt Zwitserland dat het kapitaal van Duvalier bij Zwitserse banken binnenkort vrijkomt voor de Haïtiaanse bevolking.

Begin volgende maand gaat een wet in die het mogelijk maakt om zwart geld van gewezen dictators naar het land van herkomst te sturen. De wet is op maat gemaakt van het geval Duvalier. Duvalier heeft meer dan 4 miljoen euro staan op Zwitserse rekeningen.

Bron:Belga di 18/01/2011 – 19:21

Dagboek van een vreemdeling in Haïti, Port Au Prince (deel 9): Ambtenarij belemmert hulp aan Haïti

Ambtenarij belemmert hulp aan Haïti

In Haïti wil iedereen verdienen aan alles wat er binnenkomt. De machtstrijd tussen hulporganisaties en overheid is moeilijk doorbreekbaar. Iedereen wil een graantje meepikken. Wat ooit een graantje was is nu echter een corrupte handel. Zoals containers die blijven staan bij de douane. Ze willen ze niet vrijgeven zonder geld ervoor te krijgen. Men vraagt verschrikkelijke prijzen om de containers vrij te geven. Vele hulporganisaties hebben er last van.

Even een sommetje van een container

Je verzamelt hulpgoederen en wilt deze versturen per boot. De kostprijs van een conteiner verschepen is ongeveer 3750 euro. Eens de goederen ontscheept, blijven deze staan en worden niet vrijgegeven vooraleer men betaalt aan de ambtenarij. Puur afzetterij. Bedragen tot een derde van de kostprijs zijn er normaal.

Zowel hulporganisaties als de ambtenarij houden elkaar in leven. Menige hulporganisatie betaalt deze prijs  om de goederen vrij te krijgen. Door dit te doen is men medeplichtig aan het in leven houden van corruptie. Organisaties verrekenen het in de prijs voor het vervoer. Het is voor hen normaal. Kleinere hulporganisaties kunnen dit niet maken. Voor hen is het niet mogelijk om aan dergelijke corruptiespelletjes mee te doen.

Hulpverlening wordt alleen ondersteund als er geld op tafel komt.

Het spanningsveld is groot tussen hulporganisaties en Haïtiaanse instanties. De overheid werkt mee als je hun mensen gebruikt en deze betaalt. Over de prijs valt weinig te onderhandelen. Subtiele chantage is er troef. Hulporganisaties zitten vast als men niet ingaat op deze vriendelijke eisen. De politieke instabiliteit van de overheid levert enkel hindernissen voor hulporganisatie. Haïti houdt dus zijn eigen hulpverlening tegen en vertraagt alle hulpverleningsprocessen. Er is geen beleid en geen toezicht. Deze vorm van corruptie groeit, maar zonder te weten waar het ophoudt. Men zal altijd betalen voor de hulpverlening.                                                                                                                                                                                                                                                                              

Het probleem is dat nu een derde van de onkosten naar transport gaat. De grote hulporganisaties betalen dit al dan niet gewillig. Ieder hulporganisatie wil nou eenmaal zijn goederen ter plaatse om zijn hulpverlening te kunnen uitvoeren. De snelste weg is de corruptie

Zo schieten veel giften hun doel voorbij.

Dagboek van een vreemdeling in Haïti, Port Au Prince (deel 8): Krantenartikel uit het ‘Nederlands dagblad’

- Het verschil maken -

Dagboek van een vreemdeling in Haïti, Port Au Prince (deel 7) : Carlo Herpoel biedt ondersteuning en werkt in de tentenkampen.

Horizon Holland; kleinschalige ontwikkelingshulp.

Carlo Herpoel biedt ondersteuning en werkt in de tentenkampen in Haïti, Port Au Prince.

Bij mijn aankomst ontmoette ik per toeval Peter Schouten,  de projectcoördinator van Horizon. De activiteiten van Horizon Holland vinden grotendeels hun plaats in het kader van de heersende cholera-epidemie, maar ook afhankelijk van wat ze tegenkomen, zal men ook andere basisgezondheidszorg verlenen. Hun doel is hulp te bieden waar nodig. Menselijkheid als drijfveer, onpartijdigheid , neutraliteit, onafhankelijkheid en inzet op basis van vrijwilligheid.

Peter was een week vroeger dan het team. Samen delen we het grote appartement. Onze vele gesprekken waren een vruchtbare uitlevering van hulpverlening België en  Nederland. Peter was hier ter voorbereiding van een team tropenartsen en verpleegkundigen om hulpverlening te bieden in de tentenkampen. We zitten op dezelfde golflengte en zo ben ik aan het team toegevoegd. Weliswaar om ondersteuning te geven maar ook om ervaring op te doen. Ervaring die ik later verder wil uitwerken. Ik ben hier in Haïti niet als toerist om uitgesteld ramptoerist te ontplooien. Neen, feitelijk was het helpen met het project van Hart Voor Haïti, een project van Johan Smoorenburg. De eerste contacten had ik met Mieke Dekeyser, die me Gerlant van Berlaer leert kennen. Dit is een kinderarts, een trekker van het B-fast team, en medeoprichter van Picaro (PICARO staat voor Pediatric International Catastrophe Aid & Relief). Van het ene kwam het andere en je raakt verzeild in een boeiend verhaal. Nu ben ik ook bezig in Picaro en heb ik voor zeker 25000 euro aan  splinternieuw kledij, schoenen en dergelijke. Dit van een bekend modemerk. Ook staan mijn 65 schoolbanken te wachten op hun transport naar Haïti. Terug naar Peter Schouten. Peter is een Antropoloog,  journalist. Een persoon die me weet te boeien door zijn kennis, ervaring en hulpverleningswijsheid.

Nu zit ik samen met het ganse team onder 1 dak. Het team bestaat uit verpleegkundigen, artsen, een projectcoördinator en ik… voor alles en nog wat, zolang ik maar geen medische wonderen moet verrichten. Allemaal Hollanders. Gelukkig van Alex , een Belg die weliswaar in Nederland woont anders was ik ondergedompeld onder het Oranjebewind. Neen het is best een fijne groep. Ik help waar ik kan. Het is een boeiende ervaring van met een medisch team aan de slag te kunnen gaan. De medische termen zijn voor mij moeilijk te begrijpen. Tja van medische termen heb ik geen kaas gegeten.

Dagboek van een vreemdeling in Haïti, Port Au Prince (deel 6) : Plaats van de armoede (één van de zovelen)

Plaats van de armoede (één van de zovelen)

 Ik bezocht de plaats waar de nationale tv zender hun opnames doen en inderdaad daar is het schrijnend. Het is er vies, stinkt er. Het overlevingsinstinct steekt hier de kop op. Weet dat in deze buurt ook handel word gedreven.

Ze verkopen er rot vlees, cocos’s met ongedierte. Ze verhandelen alles wat men enerzijds kan verkopen. Varkens snuffelen her en der rond tussen de kraampjes, in de vuilnisbelt, in de rivier. In deze rivier wast zich een man. Hij laat zich niet storen door vreemdelingen. Een 10 tal meter verder deed iemand juist zijn grote behoefte. Ik voel me tijdens het doorrijden onbehaaglijk. Als ik zie hoe de mensen me aanstaren, hoe ze kloppen op de kogelvrije ramen van de jeep. De blikken van deze mensen zijn zo verschillend dat je niet meer weet wat je ervan moet denken. Sommige wachten hun noodlot af, anderen runnen enthousiast hun kraampje (4 taken met een zeil of een golfplaat erover). Met enkele rukwinden verdwijnt deze buurt zo van de kaart. En wacht maar af tot het waterpeil van de rivier terug stijgt. Het zal daar wat worden.

 De Haïtiaanen uit Port Au Prince zeggen me dat dit geen inwoners van de stad zijn. Al die mensen komen van plaatsen, buiten de stad, waar de cholera eerst de kop opstak. Ze komen vanuit de bergen en het platte land. Ze zijn naar de stad getrokken. Tja eerder een raar fenomeen. Mensen vluchten uit hun huizen naar de tentenkampen …de buurt uit omwille van de aardbeving…nu komen er andere hun plaats innemen in de stad. Plaats innemen is geen huis of pand maar een hoekje, een klein afdakje.

 In deze buurt zijn de mensen ziek…ze zijn stuk voor stuk vogels voor de kat. Als men weet dat de hulpverlening in de georganiseerde tentenkampen al zo weinig kan aanvangen dan weet je het meteen hoe laat het is. In deze kampen verwijderen ze de cholera gevallen direct als er ene de kop opsteekt. Dit kan als andere bewoners het melden. Dit lijkt me eerder sociale medische controle. Velen zijn gewoonweg ook ziek door de achterstallige ziekenzorg. Haïtiaanen lopen achter de ziekten aan. Ze lopen al jaren met iets dat ze niet weten wat het is. Men zou er honderd huisdokter (tentdokters) moeten sturen. Tja en dan nog! Men vraagt zelfs om tandartsen. Prioriteiten stellen in de medische hulpverlening dringt zich op. En dat is…geen goed teken. Het leed is nog niet geleden en een einddatum niet in zicht. Niettegenstaande kan de hulpverlener op het veld maar zijn werk doen!

Wordt vervolgt…

Dagboek van een vreemdeling in Haïti, Port Au Prince (deel 5) : Straatkinderen maken laatste kapelletjes

Straatkinderen van Port Au Prince maken laatste kapelletjes !

De kapellekesbaan te Kortrijk krijgt een speciaal einde. 38 straatkinderen die heden verblijven in huis 14 te Port Au Prince, Haïti versierden de laatste Kapellen.

Dit straatkinderen project bestaat van augustus 2010. Het project is een deel van de werking Hart voor Haïti Nederland. Ze krijgen er eten, onderwijs, overnachting en animatie. Feitelijk wonen ze er…

 Ik stopte 6 kapelletjes in mijn valies om er in Haïti iets mee te doen. Toevallig beland ik in dit straatkinderenproject. Met deze kinderen wil ik iets doen, dacht ik. Vrijdag 8 januari gaf ik een workshop aan deze straatkinderen. Vol enthousiasme versierden ze de 6 kapelletjes. De muren en vloer kregen ook een hedendaags tintje. Een hele klus om deze kinderen in toom te houden.

Zo maakten deze straatkinderen van Port Au Prince, Haïte, de laatste kapellekes als afsluiter van de Kortrijkse tentoonstelling ‘Kapellekensbaan’.

Aan alles komt een schoon einde. Ook aan de kapellekensbaan.

Carlo Herpoel,

Port Au Prince, Haïti.