Pleegouders vragen regeling ouderschapsverlof

Pleegouders vragen de federale overheid om het ouderschapsverlof voor pleegouders te verankeren in de wetgeving. Een Europese richtlijn zal het ouderschapsverlof uitbreiden tot vier maanden, maar pleegouders hebben daar geen recht op. ‘In het belang van het pleegkind is daar nood aan’, zegt Pleegzorg Vlaanderen.

Sinds oktober 2008 heeft een pleeggezin recht op zes dagen pleegzorgverlof, maar dat is bedoeld als ‘omstandigheidsverlof’, bijvoorbeeld voor het bijwonen van een zitting voor de jeugdrechtbank.

Datum publicatie: 09 juli 2011

Bron: De Standaard

Pleegzorg in negatief daglicht! Help!

Trek de hulpverlening ‘pleegzorg’ niet uit zijn verband!

Nu pleegzorg in een negatief daglicht komt, wil ik erop duiden dat deze vorm van hulpverlening steeds één van de best oplossingen is. Het is nooit optimaal om kinderen uit hun natuurlijk milieu te halen. Pleegzorg is niet simpel integendeel. Een ganse opdracht!

Er zijn op heden veel pleegouders die ‘moeten’ afhaken of waar een pleegplaatsing abrupt wordt stopgezet.  Dit om een verscheidenheid van redenen. De vraag is hier ‘hoe komt het dat er problemen zijn’? Deze vraag stelt pedagoog en psycholoog Johan Vanderfaeillie. Ik stel me in vraag of kinderen wel een pleegplaatsing aankunnen. Soms is het koffiedik kijken maar van een grote groep kinderen kan men op voorhand reeds bepalen of het al dan niet een haalbaar is. Er worden veel kinderen geplaatst vanuit een instelling… worden pleegkinderen verplaatst naar ander pleeggezin…of gaan kinderen terug naar een instelling. Kinderen mag men  bvb niet zomaar van een instelling in een pleeggezin plaatsen. Ook ouders spelen een grote rol in het pleegzorggebeuren. Niet alle ouder zijn vatbaar voor een pleegzorgverhaal. Dergelijke onzekerheden vergroten de kwetsbaarheid van pleegzorg. Men gaat hier te lichtzinnig mee om. Tenslotte zijn pleegkinderen hier steeds de dupe van.

‘Bij één valse noot is de harmonie in gevaar! Dat is de broosheid van pleegzorg’

De lompheid van de gerechtelijke molen is één van de grootste boosdoeners:

Hierbij is de gerechtelijke malaise de grootste boosdoener. Veel jeugdrechters hebben te veel werk waar de dossierkennis onder lijdt en tevens de hulpverlening in zijn totaliteit. Losweg van de relatie ouders / pleegouders die verschillend is door de jaren heen kan een steen geworpen worden naar de politie. Deftiger onderzoek bij klachten kan veel leed en onheil voorkomen. Buren, school ,jeugdbeweging zijn de beste vormen van dagelijkse sociale controle. Haat-liefde verhoudingen / burenruzies kan een wijkagent perfect inschatten. Niettegenstaande moet ieder proces-verbaal ernstig genomen worden. Men moet meer aandacht schenken aan dergelijke proces-verbalen en het is aan de jeugdrechter en zijn team om de nodige stappen te ondernemen. Jammerlijk genoeg is de gerechtelijke molen te lang voor het een jeugdrechter bereikt. Tussenstappen seponeren te vlug en te vaak dergelijke klachten / meldingen en dergelijke. Dit geldt zowel voor de pleegouders als voor de buren en ja ook voor het kind. Indien men de kinderen hoort (wat nu is aanbevolen) komen dergelijke feiten vroeger aan het licht en kan men tijdig ingrijpen.

 ‘vroeger kwam de jeugdrechter plots onaangekondigd op bezoek met zijn fiets…- ik kom eens kijken hoe het hier gaat -. Na een huiselijke babbel zei hij ‘die jongen zit hier goed’ en tevreden zette hij zijn tocht verder’

Tja, nostalgie doch efficiënt!

Pleegouders hebben geen rechten:

Pleegouders moeten in feite niet gehoord worden. Bij een jeugdrechtbankplaatsing worden pleegouders maar 1 x per jaar opgeroepen door de jeugdrechter. Bekijk dit als het groot onderhoud. Consulenten hebben ook veel invloed…soms te veel…maar spelen een belangrijke rol in gans het pleegzorggebeuren. Pleegouders ijveren al jaren voor een statuut voor pleegouders. Een statuut met een duidelijke omkadering waar pleegouders onder andere inspraak verkrijgen en de belangen van het pleegkind kunnen behartigen enz.. Niets is erger dan machteloos te staan in een pleegplaatsing. Het voor je ogen zien vertroebelen , fout gaan. De gevolgen zijn gekend. Abrupte stopzettingen…  Met het pleegkind als lijdend voorwerp.

Iedereen is goed:

 ‘…pleegzorgdiensten  verwijzen naar consulenten…consulenten naar de jeugdrechters…jeugdrechters naar de natuurlijke ouders en deze wijzen richting pleegouders… Het is altijd de andere! Maar wat met het pleegkind?’

Pleegzorgdiensten:

De 24 pleegzorgdiensten die ‘zogezegd’ elk op hun eiland werken staan ook veelal machteloos tegenover de gerechtelijke molen. Veel advies, vragen worden zomaar van tafel geveegd.Vragen om hulp om als dienst zelf ondersteuning te krijgen blijven veelal onbeantwoord. Wat moet een dienst dan zeggen tegen de pleegouders…het is zo…we kunnen er zelf niets aan doen… we zijn er mee bezig en hopen dat… Helaas komt dit de ondersteuning niet ten goede. Indien pleegdiensten weet hebben van toestanden waar een pleegkind zijn opvoeding in het gedrang komt dan wordt dit steeds rechtstreeks bij de consulent en of jeugdrechter gemeld. Op heden is er een grote reorganisatie bezig bij pleegzorg. Zo komt er onder andere een centraal aanmeldingspunt voor de kandidaat-pleegouders.

Misbruik, verwaarlozing nooit goed te praten:

Dergelijke voorvallen, zoals in Duffel, vallen enorm te betreuren en zijn uiteraard niet goed te praten. Nultolerantie is hier van toepassing. Excuses van ‘lastige kinderen’, ‘onmogelijk handelbaar’  enz..zijn hier uit den boze. Pleegouders kunnen zelf ten alle tijde een pleegplaatsing stopzetten. Al bij al is het pleegkind hier de dupe.Ik kan er alleen maar op duiden dat dit een opheldering is uit het verleden.

 ‘Heden is de controle  zo groot en degelijk dat dit feitelijk niet meer denkbaar is. Het is eerder te zoeken bij de mankementen van vroeger. Tja…moeten we vingerwijzen naar het verleden?’

Helaas brengt gans dit voorval Pleegzorg in een negatief daglicht zoals kinderopvang onlangs ook door de negatieve molen werd gedraaid.

Carlo Herpoel 47 jaar, zelf pleegkind en met goede ervaringen opgegroeid in een pleeggezin. Was zelf 5 jaar pleegouder van jongentje (2,5 – 7,5) maar liep abrupt ten einde.

Zie onder andere:

• http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=G9F10P0LG&word=carlo+herpoel
• http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=GRPHC2ER
• http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=GV3KIDNV

Stichtte  samen met andere pleegouders de vzw Pleegouders Vlaanderen.

Zie onder andere:

• http://www.pleegoudersvlaanderen.be/
• http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=AL1SJ2E8&word=carlo+herpoel

Mijn drijfsfeer is: maak van je eigen negatieve pleegzorg frustraties een positief verhaal!

Auteur: Carlo Herpoel

Haïti: Vliegtickets gestolen door hostess in Port Au Prince!

The fucking story of flying back!

In de luchthaven van Port Au Prince zat ik in de transitzone. Daar kon ik nog een fles Rum kopen.

Om deze in Frankrijk te krijgen gaat hij mee met de bagage. Ik gaf mijn bestelbon af en moest tevens mijn reisdocumenten afgeven aan een hostess.

Deze hostess zei dat ik de flessen mocht halen teneinde het etiket op te kleven voor transport. Ik kwam terug met de flessen…een minuut later… en mijn vliegtuigbiljet met bijhorende reisdocumenten waren verdwenen. Ik vraag aan de hostess, die ze in haar handen had, waar ze zijn maar ze weet van niets. De dame beweerde dat ik ze niet had afgegeven. Er kwam een andere hostess bij en deze beweerde tevens dat, bij navraag in het onverstaanbaar kreools, haar collega ze niet had gekregen. Toen begon het spelletje van nietes / welles. Men begon met inschepen en ik nog steeds vliegbiljetloos. Tja, daar stond ik te blinken zonder documenten. Ik zag een veiligheidsagent met fluorjasje en riep hem. Ik deed hem het relaas in twee talen want ik wilde zeker zijn dat deze heer de situatie begreep. Oef, de fluorgroene veiligheidsagent nam de zaak ernstig. Eerst zochten we samen in alle lades en kasten van de balie maar zonder resultaat. Toen vroeg mister fluorgreen mijn pas en ging de zaak verder uitspitten.

Hij zei dat het vliegtuig sowieso niet zou opstijgen teneinde klaarheid te hebben. Oef! Hij controleerde de inschrijving op de computer..zag de stempel op mijn pas en drukte een duplicaat af.

Plots roept de zogezegd onwetende hostess dat mijn biljet gevonden was bij de controlebalie van de inscheping. Ik naar daar. Toen ik deze documenten kreeg werd via de zender gevraagd van mij tegen te houden. De veiligheidagent mister fluorgreen kwam tevens met nieuwe reisdocumenten aangelopen.

Dan gingen de poppen aan het dansen (de hostess niet). De hostess werd uitgekafferd door die veiligheidsagent en moest direct de balie verlaten. De veiligheidsagent gaf me zijn duplicaat reisdocumenten en ging samen met ik het vliegtuig in. De boordcommandant van Air France werd ingelicht. Samen gingen we naar mijn plaats 6B en bemerkten dat daar een dame zat. Het was een gehandicapte dame ( blijkbaar niet goed te poot). Ze vroegen wie ze was en ze toonde mijn document. Vlug kwam er klaarheid in de zaak. Ze beschikte over 2 reisdocumenten…de hare en de mijne. Mieke Dekeyser, mijn reisgenote, zei dat ik Herpoel was en tevens bevestigde mister fluorgreen dit met mijn pas. De dame werd verplaatst naar de achterzijde van het vliegtuig. Ik had alles terug en met driekwart vertraging kon het vliegtuig opstijgen richting Guadeloupe.

Eens in Guaduloupe gingen Mieke en ik naar buiten een luchtje scheppen. Om terug in de transitzone te geraken moeten we terug door de douane. Deze keer hebben ze mijn rugzak omgekeerd op zoek naar iets wat ze niet wilden zeggen. De zoektocht duurde 15 minuten. Wat hebben ze gevonden? Niets noppes rien!

Zo kwam ik in de transitzone en wie kwam er daar opdagen? Ja, de gehandicapte dame in rolstoel begeleid door een steward. Plots kwam er een heer bij deze dame. Ik vond dit eerder raar en heb mij naast deze dame gaan plaatsen. Toen bemerkte ik dat de dame in de rolstoel 2 reisdocumenten had en die heer had er ook ene. Ik wou ergens gerechtigheid daar deze dame overal douanes en controles kon omzeilen door die rolstoelbegeleiding. Alles ging zomaar vlotjes..   Ik nam een paar foto’s van de luchthaven en ondertussen ook éen van dat koppel. Dan op naar de douane met de vraag van discreet de politie en bewaking van air France te roepen. Daar deed ik het ganse relaas uit de doeken en toonde de foto. Ze hebben de dame en de heer eerst vriendelijk om de uitleg gevraagd. Beiden ontkenden alles. Ondertussen hebben ze contact genomen met Port Au Prince. Die bevestigden mijn relaas. Het inschepen begon en ze lieten de dame en de heer eerst gaan. Dan hebben ze het inschepen stopgezet. Na een half uur kon iedereen verder inschepen. Ik wachtte tot de laatste om in te schepen en vroeg de dame van de bewaking hoe het was afgelopen. Ze gaven me gelijk en zei dat het nodige is gedaan. Beiden hebben nooit Parijs bereikt. Hoogwaarschijnlijk zijn ze opgepakt. In elk geval waren ze in Orly niet meer te bespeuren. Gerechtigheid geschied!

Het blijkt een dagdagelijkse handel te zijn. Corruptie troef. Later besefte ik dat de dame wel kon wandelen want ze wandelde op haar gemak naar de achterkant van het vliegtuig in Port Au Prince. En die hostess…tja, morgen een betere poging tot!

Ondertussen zijn we goed en wel thuisgekomen.

Dagboek van een vreemdeling in Haïti, Port Au Prince (deel 11): Hé, er ligt hier een dode op straat!

Zondagochtend omstreeks 06u30 reden we dwars doorheen Port Au Prince. Toe zagen we daar een man roerloos liggen tussen  2 tap-taps (taxi’s). Tja wat zou hier gebeurd zijn.

Toen we terugkeerden omstreeks  10uur lag die man daar nog steeds. De 2 tap-taps waren ondertussen ook verdwenen. Een blanke man nam foto’s.  De Haitianen wierpen een losse blik en gingen verder.

Omstreek 14u30 reden we door de stad naar het ziekenhuis van artsen zonder grenzen. Tot mijn grote verbazing zie ik dat het dode lichaam daar nog steeds ligt. Enkel vergezeld van vliegen. De auto’s moeten erom heen rijden om het lijk  te mijden. Een 100 meter verder staat de politie het verkeer te regelen.

Toen we terugkwamen om 17uur was het dode lichaam verwijderd van de straat. Gestolen?

Een journalist neemt foto’s. Wat doet hij met deze foto van de dooie ? Zijn  foto heeft een verhaal. Het beschrijft het feit, de gebeurtenis. De journalist kan met zijn artikel alle richtingen uit. Hierbij enkele voorbeelden:

‘ Man dood aangetroffen op straat…een afrekening’
Zondagochtend omstreeks 06u30 ligt het levensloze lichaam van een man. Het gaat hier om de zoveelste afrekening.  1km verderop zijn de krottenwijken gelegen en afrekeningen tussen bendes zijn er schering en inslag..

‘ Rellen in de hoofdstad Port Au Prince’ Reeds één dode’
Zondag ochtend ligt nog een lijk op straat. Dit na de zoveelste rellen  in de stad. Na de herdenking van  12 januari ter gelegenheid van de aardbeving een jaar geleden. Sedert de herdenking is het onrustig in de hoofdstad Port Au Prince.

‘ Man verongelukt tussen 2 taxi’s’
Zondagmorgen omstreeks 06u30 is een man verpletterd tussen 2 taxiwagens. Toen de man tussen de 2 tap-taps liep kwamen de wagens in beweging en raakte de man geklemd. De man was op slag dood.

‘Lijken blijven te lang liggen’
Lijken te lang laten liggen is een haard voor bacteriën. Men moet ze sneller wegnemen. Het is hier niet gebruikelijk dat men een lijk snel weghaalt. Lijken kunnen een dag blijven liggen alvorens ze worden verwijdert.

Bij navraag blijkt het om een dief te gaan die men op heterdaad betrapte en heeft doodgeslagen.

Zo wil ik er eventjes op duiden dat verslaggeving dubieus kan zijn.

Maar ja wat wil de lezer: feiten, sensatie of bloemlezingen.

Carlo Herpoel, Port Au Prince, Haïti.

Dagboek van een vreemdeling in Haïti, Port Au Prince (deel 10): Baby Doc opgepakt in Haïti

Men heeft de gewezen dictator Jean-Claude Duvalier hier te Port Au Prince opgepakt. De politie leidde de 59-jarige Duvalier, bijgenaamd Baby Doc, en zijn vrouw weg uit zijn hotel, waar hij eergisteren was aangekomen.

Volgens de gerechtelijke autoriteiten zal hij worden ondervraagd over het geld dat hij tijdens zijn regeerperiode zou hebben verduisterd. Jean-Claude Duvalier leidde Haïti van 1971 tot 1986 als “president voor het leven”. Na een volksopstand moest hij noodgedwongen het land verlaten. Sindsdien woonde Baby Doc in Frankrijk. Het is  onduidelijk waarom hij terug kwam. Duvalier wordt onder meer verdacht van verduistering van fondsen tijdens zijn regeerperiode. Hij zou zichzelf op grote schaal hebben verrijkt ten koste van een van de armste landen op het Amerikaanse continent.

Intussen zegt Zwitserland dat het kapitaal van Duvalier bij Zwitserse banken binnenkort vrijkomt voor de Haïtiaanse bevolking.

Begin volgende maand gaat een wet in die het mogelijk maakt om zwart geld van gewezen dictators naar het land van herkomst te sturen. De wet is op maat gemaakt van het geval Duvalier. Duvalier heeft meer dan 4 miljoen euro staan op Zwitserse rekeningen.

Bron:Belga di 18/01/2011 – 19:21

Dagboek van een vreemdeling in Haïti, Port Au Prince (deel 9): Ambtenarij belemmert hulp aan Haïti

Ambtenarij belemmert hulp aan Haïti

In Haïti wil iedereen verdienen aan alles wat er binnenkomt. De machtstrijd tussen hulporganisaties en overheid is moeilijk doorbreekbaar. Iedereen wil een graantje meepikken. Wat ooit een graantje was is nu echter een corrupte handel. Zoals containers die blijven staan bij de douane. Ze willen ze niet vrijgeven zonder geld ervoor te krijgen. Men vraagt verschrikkelijke prijzen om de containers vrij te geven. Vele hulporganisaties hebben er last van.

Even een sommetje van een container

Je verzamelt hulpgoederen en wilt deze versturen per boot. De kostprijs van een conteiner verschepen is ongeveer 3750 euro. Eens de goederen ontscheept, blijven deze staan en worden niet vrijgegeven vooraleer men betaalt aan de ambtenarij. Puur afzetterij. Bedragen tot een derde van de kostprijs zijn er normaal.

Zowel hulporganisaties als de ambtenarij houden elkaar in leven. Menige hulporganisatie betaalt deze prijs  om de goederen vrij te krijgen. Door dit te doen is men medeplichtig aan het in leven houden van corruptie. Organisaties verrekenen het in de prijs voor het vervoer. Het is voor hen normaal. Kleinere hulporganisaties kunnen dit niet maken. Voor hen is het niet mogelijk om aan dergelijke corruptiespelletjes mee te doen.

Hulpverlening wordt alleen ondersteund als er geld op tafel komt.

Het spanningsveld is groot tussen hulporganisaties en Haïtiaanse instanties. De overheid werkt mee als je hun mensen gebruikt en deze betaalt. Over de prijs valt weinig te onderhandelen. Subtiele chantage is er troef. Hulporganisaties zitten vast als men niet ingaat op deze vriendelijke eisen. De politieke instabiliteit van de overheid levert enkel hindernissen voor hulporganisatie. Haïti houdt dus zijn eigen hulpverlening tegen en vertraagt alle hulpverleningsprocessen. Er is geen beleid en geen toezicht. Deze vorm van corruptie groeit, maar zonder te weten waar het ophoudt. Men zal altijd betalen voor de hulpverlening.                                                                                                                                                                                                                                                                              

Het probleem is dat nu een derde van de onkosten naar transport gaat. De grote hulporganisaties betalen dit al dan niet gewillig. Ieder hulporganisatie wil nou eenmaal zijn goederen ter plaatse om zijn hulpverlening te kunnen uitvoeren. De snelste weg is de corruptie

Zo schieten veel giften hun doel voorbij.

Dagboek van een vreemdeling in Haïti, Port Au Prince (deel 7) : Carlo Herpoel biedt ondersteuning en werkt in de tentenkampen.

Horizon Holland; kleinschalige ontwikkelingshulp.

Carlo Herpoel biedt ondersteuning en werkt in de tentenkampen in Haïti, Port Au Prince.

Bij mijn aankomst ontmoette ik per toeval Peter Schouten,  de projectcoördinator van Horizon. De activiteiten van Horizon Holland vinden grotendeels hun plaats in het kader van de heersende cholera-epidemie, maar ook afhankelijk van wat ze tegenkomen, zal men ook andere basisgezondheidszorg verlenen. Hun doel is hulp te bieden waar nodig. Menselijkheid als drijfveer, onpartijdigheid , neutraliteit, onafhankelijkheid en inzet op basis van vrijwilligheid.

Peter was een week vroeger dan het team. Samen delen we het grote appartement. Onze vele gesprekken waren een vruchtbare uitlevering van hulpverlening België en  Nederland. Peter was hier ter voorbereiding van een team tropenartsen en verpleegkundigen om hulpverlening te bieden in de tentenkampen. We zitten op dezelfde golflengte en zo ben ik aan het team toegevoegd. Weliswaar om ondersteuning te geven maar ook om ervaring op te doen. Ervaring die ik later verder wil uitwerken. Ik ben hier in Haïti niet als toerist om uitgesteld ramptoerist te ontplooien. Neen, feitelijk was het helpen met het project van Hart Voor Haïti, een project van Johan Smoorenburg. De eerste contacten had ik met Mieke Dekeyser, die me Gerlant van Berlaer leert kennen. Dit is een kinderarts, een trekker van het B-fast team, en medeoprichter van Picaro (PICARO staat voor Pediatric International Catastrophe Aid & Relief). Van het ene kwam het andere en je raakt verzeild in een boeiend verhaal. Nu ben ik ook bezig in Picaro en heb ik voor zeker 25000 euro aan  splinternieuw kledij, schoenen en dergelijke. Dit van een bekend modemerk. Ook staan mijn 65 schoolbanken te wachten op hun transport naar Haïti. Terug naar Peter Schouten. Peter is een Antropoloog,  journalist. Een persoon die me weet te boeien door zijn kennis, ervaring en hulpverleningswijsheid.

Nu zit ik samen met het ganse team onder 1 dak. Het team bestaat uit verpleegkundigen, artsen, een projectcoördinator en ik… voor alles en nog wat, zolang ik maar geen medische wonderen moet verrichten. Allemaal Hollanders. Gelukkig van Alex , een Belg die weliswaar in Nederland woont anders was ik ondergedompeld onder het Oranjebewind. Neen het is best een fijne groep. Ik help waar ik kan. Het is een boeiende ervaring van met een medisch team aan de slag te kunnen gaan. De medische termen zijn voor mij moeilijk te begrijpen. Tja van medische termen heb ik geen kaas gegeten.

Dagboek van een vreemdeling in Haïti, Port Au Prince (deel 6) : Plaats van de armoede (één van de zovelen)

Plaats van de armoede (één van de zovelen)

 Ik bezocht de plaats waar de nationale tv zender hun opnames doen en inderdaad daar is het schrijnend. Het is er vies, stinkt er. Het overlevingsinstinct steekt hier de kop op. Weet dat in deze buurt ook handel word gedreven.

Ze verkopen er rot vlees, cocos’s met ongedierte. Ze verhandelen alles wat men enerzijds kan verkopen. Varkens snuffelen her en der rond tussen de kraampjes, in de vuilnisbelt, in de rivier. In deze rivier wast zich een man. Hij laat zich niet storen door vreemdelingen. Een 10 tal meter verder deed iemand juist zijn grote behoefte. Ik voel me tijdens het doorrijden onbehaaglijk. Als ik zie hoe de mensen me aanstaren, hoe ze kloppen op de kogelvrije ramen van de jeep. De blikken van deze mensen zijn zo verschillend dat je niet meer weet wat je ervan moet denken. Sommige wachten hun noodlot af, anderen runnen enthousiast hun kraampje (4 taken met een zeil of een golfplaat erover). Met enkele rukwinden verdwijnt deze buurt zo van de kaart. En wacht maar af tot het waterpeil van de rivier terug stijgt. Het zal daar wat worden.

 De Haïtiaanen uit Port Au Prince zeggen me dat dit geen inwoners van de stad zijn. Al die mensen komen van plaatsen, buiten de stad, waar de cholera eerst de kop opstak. Ze komen vanuit de bergen en het platte land. Ze zijn naar de stad getrokken. Tja eerder een raar fenomeen. Mensen vluchten uit hun huizen naar de tentenkampen …de buurt uit omwille van de aardbeving…nu komen er andere hun plaats innemen in de stad. Plaats innemen is geen huis of pand maar een hoekje, een klein afdakje.

 In deze buurt zijn de mensen ziek…ze zijn stuk voor stuk vogels voor de kat. Als men weet dat de hulpverlening in de georganiseerde tentenkampen al zo weinig kan aanvangen dan weet je het meteen hoe laat het is. In deze kampen verwijderen ze de cholera gevallen direct als er ene de kop opsteekt. Dit kan als andere bewoners het melden. Dit lijkt me eerder sociale medische controle. Velen zijn gewoonweg ook ziek door de achterstallige ziekenzorg. Haïtiaanen lopen achter de ziekten aan. Ze lopen al jaren met iets dat ze niet weten wat het is. Men zou er honderd huisdokter (tentdokters) moeten sturen. Tja en dan nog! Men vraagt zelfs om tandartsen. Prioriteiten stellen in de medische hulpverlening dringt zich op. En dat is…geen goed teken. Het leed is nog niet geleden en een einddatum niet in zicht. Niettegenstaande kan de hulpverlener op het veld maar zijn werk doen!

Wordt vervolgt…

Dagboek van een vreemdeling in Haïti, Port Au Prince (deel 4) : kort verslagje van de eerste dagen in Haïti

Normaal is een dagboek een boek betreffende de dagelijkse ervaringen maar ik deel mijn ervaringen / feiten ook in items. Items zoals …waterellende… straatkinderen project… armoede…Cholera… Hierover meer de komende dagen…

Toch maar een kort verslagje van de eerste dagen verblijf in Haïti;

Johan Smoorenburg

De vlucht is goed verlopen. De gastheer, Johan Smoorenburg stond ons op te wachten in de luchthaven. Hij bracht door de donkere stad  naar het kinderdorp  Bon Repos, een  reuze project van Hart voor Haïti Nederland waarvan Johan Smoorenburg de bezieler , oprichter en motor is ( zie  http://www.hartvoorhaiti.nl/). Het was een helse tocht over putten en bulten tussen allerlei vuurtjes enz.. De dag erna zag ik waarom ik was doorheen geschud. Men leg bepaalde bermen die ze ‘slapende politie’ noemen.

Bij de aankomst kregen Mieke en ik beiden een slaapgelegenheid aangeboden. We hebben beide een appartement. Mieke zit in een appartement samen met een Hollands koppel en een Française. Ik ben in een ruimer appartement gelogeerd met Peter een Antropoloog uit Nederland. Gert-Jan, de derde persoon in ons appartement, is noodgedwongen in het ziekenhuis gelogeerd door problemen met zijn been. Mijn verblijf hier in het, is hier binnen de muren een luxe. Ja, letterlijk binnen de muren. Gans het domein is  voorzien van een muur en er staan gewapende bewakers aan de ingangspoort. Deze zorgen voor de veiligheid.

We hebben alles wat we moeten hebben. Een keuken, living, zithoek… We eten hier uit 2 werelddelen.  Enerzijds is er de haitiaanse keuken en dat is een verhaal apart. ‘S middags eten we hier de plaatselijke keuken. Dit is een eentonig verhaal. Rijst met bonen…gebakken sardientjes…kip…bonensaus…  Op zich niet slecht hoor. Culinaire hoogstandjes zijn hier niet te vinden. De andere zijde van de wereld vind ik terug in het appartement. Een koelkast vol met cola, smeerkaas van La Vache qui rit, koffie, Corned Beef, Royco minuut soep, Nutella, Lipton thee, Zwan… noem maar op. Vele Europese etenswaren kan je in de stad aankopen maar dit is  een dure aangelegenheid. De dollars vliegen zo de deur uit. Ook koken we, de collega’s Hollanders westerse keuken…enkel  vlees ontbreekt er hier. Kokkerellende wederdiensten mag men van mij niet verwachten anders komt de gezondheid van de mede-logeerders in het gedrang. Hier zijn al genoeg zieken.

De verblijfsplaats is groter dan een doorsnee appartement aan zee.  Alles is hier aanwezig, 4 douches, 2  toiletten, een ingerichte keuken, eetplaats…salon…  Binnen dit appartement verlies ik deels het gevoel dat ik Haïti ben. Daar ou ik niet van. Er is teveel luxe, we worden teveel in de watten gelegd. Toch is het een goede basis om steeds op terug te vallen indien nodig. Dit zal eerstdaags wel eens nodig kunnen zijn. Gelukkig is er geen radio en tv. Mijn laptop is de link naar mijn heimat. Eens de mails lezen, bloggen en chatten breekt een gedeelte van de avond. Deze valt reeds om 18 uur. Het is hier dan pikdonker. Mij op straat begeven is uitgesloten daar dit veel te gevaarlijk is. Blanken vallen teveel op. Ze zijn een doelwit voor kidnapper. Deze vragen dan enorme losgelden. De laatste tijd is het rustig zegt Johan Smoorenburg. Als een bezorgde vader waakt hij over zijn gasten en laat niemand op straat.

Ook zijn hier enorm veel muggen. Dit leger vijanden houdt van mijn zoet bloed ze vallen aan op een onbewaakt moment. Insmeren tegen muggen is éen van mijn wapens tegen deze stek-jeukers. Een ander voorbehoedsmiddel tegen muggen is een ventilator je omgeving plaatsen. Maar er is ook nog een andere bontgenoot, namelijk de salamander. Deze zijn verlekkerd op mijn vijanden. Ik hou ze ter vriend. Ze lopen ’s avond rond op de muren. ’t Is eens iets anders dan een hond of kat

 Tijdens de eerste dagen ben ik onder de indruk van al het andere…  ik had me bepaalde dingen anders ingebeeld…ik besef nu hoeveel luxe we hebben…

 Wordt vervolgt…

Dagboek van een vreemdeling in Haïti, Port Au Prince (deel 3) : Haar/creativiteit !!!

Haar/creativiteit !!!