Een nucleair verhaal in Kortrijk

Wat een kunstenaar toch lijden kan!

Als beeldend kunstenaar ben ik volop bezig met een nieuwe collectie.  Ik wil als recyclage- en assemblagekunst enkele afgedankte medische toestellen in de ontwerpen verwerken. Zo is een oude tandartsunit, maar ook een deel van röntgentoestel uit de jaren stilletjes… Zowaar uit 1910-1920.

Dat röntgentoestel is een zwaar geval. Vol goede moed brak ik het open om de zware onderdelen te verwijderen zoals kabels en andere delen die ik niet nodig heb. Maar tot mijn verrassing spuit er plots een vloeistof uit het toestel. God mag weten waar die vandaan kwam. Ik kon maar gissen.

Vlug waste ik mijn armen, die vol hingen met de smurrie. Met wat detergent was dat snel opgelost. Maar de twijfel sloeg toe. Wat voor vloeistof zou dat geweest zijn. Is dat gevaarlijk, is dat giftig?  Gauw op internet gezocht en raad gevraagd bij een groene collega, een expert op vlak van gevaarlijk afval. Alles werd opeens niet meer zo eenvoudig. Een röntgentoestel, dat werkt met radioactiviteit, ook inde  jaren 20. Zou er een stalingsbron in zitten? Die olie, was doe ooit vervangen geweest in de jaren zestig of zeventig? Dan is de kans groot dat er PCB’s in zitten. En zo een oud medisch toestel, bevat dat kwikhoudende schakelaars? Met andere woorden, mijn kunstwerk in spé zou wel eens een stevige brok gevaarlijk afval kunnen zijn.  Ik, groene jongen.

De eerste zorg is die mogelijke radioactiviteit. Mijn groene collega rade me aan NIRAS of FANC te contacteren en raad te vragen.

Daar wordt de kat de bel aangebonden. Een stevige bel kan ik wel zeggen. Mijn vraag werd opgetoverd in een procedure. De dienst Federaal Agentschap voor Nucleaire Controle (FANC) wou dat er contact opgenomen word met de Brandweer van Kortrijk. Ik legde hen het verhaal uit, en men zou eens langskomen… Wat ik niet verwachtte was de invasie die erop volgde.

Ze kwamen in vliegende vaart aangereden met loeiende sirenes. Twee volwassen brandweerwagens en een bestelwagen, bemand door acht brandweerlieden. Ik hoorde ze van ver aankomen  vanuit het centrum van Bissegem. Gewapend met 2 geigertellers gingen ze mijn toestel te lijf. Na enkele metingen werd het alarm afgeblazen. Geen nucleaire ramp…geen straling. En ook de olie is hoogwaardige olie, maar ongevaarlijk.

Daarna kwam ook de politie nog enkele vaststellingen doen.

Maandag kreeg ik een telefoon van jet FANC om te bespreken wat de procedure is voor verder afhandeling. Het toestel is reeds stevig ontmanteld om te verwerken in mijn kunstwerk. Nu heb ik twee mogelijkheden : Ik laat het toestel ophalen en verwijderen, of ik maak er verder gebruik van na ontmanteling door gespecialiseerde instanties. Maar het is al ontmanteld. De overschotdelen gaan naar het containerpark, waar men zich verder gaat ontfermen over de gevaarlijke delen en de niet gevaarlijke delen. Met het rondsturen van de nodige gegevens en foto’s is alles opgelost geraakt.

Het FANC gaat wel verder uitpluizen vanwaar zo een toestel wel kan komen. Er hangen immers nog voldoende labels aan op dat uit te zoeken. Normaal mag dit niet zomaar op rommelmarkten of bij privé-eigenaars terechtkomen. Met een beetje geluk weet ik weldra wie de oorspronkelijke vader is van dit toestel. De vriendelijke dame van het FANC zal alles oplossen, en zo kan ik rustig verder werken aan dat kunstwerk.

 

 

Advertenties

Het zwarte woud van Heule

Het park van Heule is niets meer dan een bos of een woud met een waterplas.

Bomen blijven er liggen zonder opgeruimd te worden. Dikke takken op de paden zijn gevaarlijke obstakels. Modderplassen net voor de bruggen hinderen de wandelaars…

Kortom: het gaat niet goed met het park van Heule. 

Totale verwaarlozing: 

De verwildering slaat toe. Struiken en vlieren worden niet gesnoeid. Van hakselen heeft men nog nooit gehoord.

Wandelpaden overwoekeren, en de walmuren van de Heulebeek zijn volledig afgetakeld en zijn dringend aan herstelling toe. Het hoeft niet te verwonderen dat de Heulebeek overstroomt. Dit kan gedeeltelijk vermeden worden door de Heulebeek uit te baggeren.

Een gedeelte van het park is onbereikbaar voor hulpdiensten, ruimdiensten enz.. Men kan er gewoon niet bij. Toen er ooit een brandje was, kon de brandweer er niet voldoende bij! En toen er zich een ongeluk voordeed werden de hulpdiensten belemmerd door een toegangsluis die vast gemonteerd was en enkel doorgang aan de wandelaars bood.

De laatste 10 jaar is het park ongeveer 20% aan bomen armer geworden. Waar zijn die bomen heen? Ze werden, al dan niet verantwoord, gekapt maar nooit vervangen. Her en der plaatste men struiken en bodembedekkers waardoor geen bloem meer bloeit. Rozenperken zijn er al lang niet meer. Bloemperkjes, de Tinekesrozen: alles is weg. 

En ook dit nog: 

De banken zijn terug aan een verfbeurt toe. De balustrade over de vijver is dringend aan een opknapbeurt toe. De wandelpaden hebben nood aan een nieuwe laag grint.

Sporters kunnen al geruime tijd niet meer de grote ronde van het park lopen zonder gehinderd te worden. Men maakte een klein gedeelte vrij waarlangs men kan lopen. Het gaat om het omzeilen van de befaamde ingang die totaal misplaatst is.

Ook het speelplein voor de kleinsten is dringend aan een opknapbeurt toe. De tafel is vele jaren geleden vernield en nooit vervangen.

Ik geef toe dat het gras een maaibeurt krijgt maar er is meer nodig dan dat. Ik weet dat er regelmatig waterproblemen zijn. Maar problemen zijn er om opgelost te worden

Ik wil er ook even aan herinneren dat de werken die destijds uitgevoerd zouden worden, niet zijn uitgevoerd of slechts gedeeltelijk. Toch is de oplevering goedgekeurd en is de aannemer uitbetaald.

Waarom steeds mensen sussen? Geef het park een grondige beurt en zorg voor een metamorfose. Als men het park van Heule vergelijkt met  de Kortrijkse parken dan is deze situatie ronduit schandalig. 

Suggesties: 

Sluit de verschillende ingangen van het park af met slagbomen. Op die manier worden brommers en soms zelfs auto’s uit het park geweerd. Waarom het park niet voorzien van toegangssluizen zoals in het Plein in Kortrijk? Laten we daar eens een voorbeeld aan nemen. 

Een speelpleintje aan de ingang van het park bij het kasteel is voor kinderen de oplossing voor een beter veiligheidsgevoel. Omdat door de jaren heen meer en meer activiteiten in het kasteel plaatsvinden, dring zich een speelruimte op. Dit voorstel van weleer dient hernomen te worden en besproken te worden met Monumenten en Landschappen. Zij keurden het plan destijds af omdat het zich te dicht bij het kasteel bevond. Het huidige speelplein ligt diep in het park en is niet goed zichtbaar. Dit geeft een onveiligheidgevoel aan ouders.  

Geef de puberende jeugd een eigen plaats in het park. Op die manier zullen ze de speelhoek niet meer inpalmen. Dit weerhoudt vele ouders ervan om hun kinderen hier te laten spelen. Na de middagpauze is de omgeving bevuild met sigarettenpeuken, blikjes en etensresten. En er is geen controle. Niettemin moeten de jongeren ook zelf hun verantwoordelijkheid nemen.

Ik pleit voor een plaats waar jongeren kunnen samenscholen; waar ze ook hun ding kunnen doen; waar ze zich kunnen uitleven. Ruimte voor alle leeftijden. 

Nostalgie: 

Tja, het was ooit een mooi park waar we als Heulenaars fier op waren. Nu is het een desolaat stukje wildernis met gemaaid gras. Waar is de tijd dat ik met een vriend het park omtoverde tot een klein Middelheim? Waar zijn de tijden van het vuurwerk in het park? Toen was de stad nog moreel verplicht om het park een grondige beurt te geven. Waar zijn de kaarters gebleven?

Een proper en aantrekkelijk park lokt bezoekers en zorgt automatisch voor sociale controle. Men. In een mooi, aantrekkelijk en onderhouden park zal een voorbijganger met plezier een papiertje of een blikje oprapen. Waar is de groene ontmoetingsplaats waar ieder zich goed voelde?

Heule heeft behoefte en het recht op een proper park met ruimtes voor iedereen. Waar kinderen veilig kunnen spelen, waar jongeren hun ding kunnen doen, waar sporters hun hobby kunnen uitvoeren en waar bejaarden kunnen genieten van het mooie weer.

Heule volzet:

Klagen? Neen meneer, het zijn de feiten die we al een hele legislatuur moeten ondergaan. Jammer dat men niet luistert naar de noden van de bewoners…

Tevens dringt een proper park zich op daar men Heule aan het vol bouwen is. Niettemin hebben we genoeg inwoners, dus genoeg bakstenen. We laten de eer aan andere deelgemeenten om het vaandel van grootste deelgemeente over te nemen. Heule wil een park, wil groen, en het behoud van alle open ruimtes in zijn dorp.

Laten we aan tafel zitten en een ontwerp maken met en voor de Heulenaars. Het hoeft geen duizenden euro’s te kosten aan studiediensten om tot gekende besluiten te komen. We moeten streven naar een realisatie. Iets wat meer is dan praten, sussen en beloven.

Graffiti on the wall

Graffitipest contra graffitikunst!

Op meerdere plaatsen in de stad en deelgemeenten wordt er de laatste tijd meer en meer graffiti gespoten. Graffiti.. Daardoor wordt graffiti spuiten meer en meer in het hok van vandalisme geduwd. Helaas, jammer… Niettegenstaande is en blijft graffiti kunst.  Hoeveel ik  als kunstenaar graffitikunst ook bemin, spuiten op andermans eigendom is en blijft vandalisme. Waarom spuit men erop los: Bij velen is het de kick van het doen… zonder te denken wie men leed aandoet. De kick van het doen…ja dat mag er best wezen…  Niettegenstaande maakt de gelegenheid de dief.

Mijn voorstel: Plaats panelen!

Mijn voorstel aan de stad: Plaats panelen her en der  in de stad en laat de jongeren er maar hun graffitikunsten uiten, hun tags neerplanten. Het zou goed zijn dat de stad deze borden op lelijke muren, lelijke plaatsen monteert waar graffitispuiters zich kunnen uitleven. Waar ze hun ding kunnen doen. Ze moeten niet steeds op direct zichtbare plaatsen staan. Laat de graffitispuiters deze ook zoeken, ontdekken alvorens te bewerken. Geloof me! je zal zien hoe deze borden tot leven komen , hoe deze dagelijks zullen veranderen, hoe ze een eigen leven gaan leiden. Ik kijk er naar uit om deze borden te zien veranderen van kleurenpallet… hoe de grotendeels jeugdige graffitispuiters hun talenten kunnen botvieren …waar verrassingen komen.

Graffiti positief benaderen

We mogen graffiti niet afkeuren… niet negatief bekijken…we moeten mogelijkheden scheppen. Geef hen een forum Als velen spuiten op plaatsen waar niet mag… dan is het aan de stad om dit positief te benaderen.  Geef hen forum, kansen en mogelijkheden…voorkom het onheil. Schoonheid zal de bovenhand nemen. Tevens zal het de gefrustreerde sloganspuiters verdringen. Dat is een pest en hoort niet thuis onder de kunstvorm graffitispuiten.

Milaan

In Milaan hangen her en der panelen…zelfs op onopvallende plaatsen waar men hun ding kan doen. Je zal zien… de graffiti vandalisme zal wegkwijnen en herleven als kunst.

Leve graffiti