Een nucleair verhaal in Kortrijk

Wat een kunstenaar toch lijden kan!

Als beeldend kunstenaar ben ik volop bezig met een nieuwe collectie.  Ik wil als recyclage- en assemblagekunst enkele afgedankte medische toestellen in de ontwerpen verwerken. Zo is een oude tandartsunit, maar ook een deel van röntgentoestel uit de jaren stilletjes… Zowaar uit 1910-1920.

Dat röntgentoestel is een zwaar geval. Vol goede moed brak ik het open om de zware onderdelen te verwijderen zoals kabels en andere delen die ik niet nodig heb. Maar tot mijn verrassing spuit er plots een vloeistof uit het toestel. God mag weten waar die vandaan kwam. Ik kon maar gissen.

Vlug waste ik mijn armen, die vol hingen met de smurrie. Met wat detergent was dat snel opgelost. Maar de twijfel sloeg toe. Wat voor vloeistof zou dat geweest zijn. Is dat gevaarlijk, is dat giftig?  Gauw op internet gezocht en raad gevraagd bij een groene collega, een expert op vlak van gevaarlijk afval. Alles werd opeens niet meer zo eenvoudig. Een röntgentoestel, dat werkt met radioactiviteit, ook inde  jaren 20. Zou er een stalingsbron in zitten? Die olie, was doe ooit vervangen geweest in de jaren zestig of zeventig? Dan is de kans groot dat er PCB’s in zitten. En zo een oud medisch toestel, bevat dat kwikhoudende schakelaars? Met andere woorden, mijn kunstwerk in spé zou wel eens een stevige brok gevaarlijk afval kunnen zijn.  Ik, groene jongen.

De eerste zorg is die mogelijke radioactiviteit. Mijn groene collega rade me aan NIRAS of FANC te contacteren en raad te vragen.

Daar wordt de kat de bel aangebonden. Een stevige bel kan ik wel zeggen. Mijn vraag werd opgetoverd in een procedure. De dienst Federaal Agentschap voor Nucleaire Controle (FANC) wou dat er contact opgenomen word met de Brandweer van Kortrijk. Ik legde hen het verhaal uit, en men zou eens langskomen… Wat ik niet verwachtte was de invasie die erop volgde.

Ze kwamen in vliegende vaart aangereden met loeiende sirenes. Twee volwassen brandweerwagens en een bestelwagen, bemand door acht brandweerlieden. Ik hoorde ze van ver aankomen  vanuit het centrum van Bissegem. Gewapend met 2 geigertellers gingen ze mijn toestel te lijf. Na enkele metingen werd het alarm afgeblazen. Geen nucleaire ramp…geen straling. En ook de olie is hoogwaardige olie, maar ongevaarlijk.

Daarna kwam ook de politie nog enkele vaststellingen doen.

Maandag kreeg ik een telefoon van jet FANC om te bespreken wat de procedure is voor verder afhandeling. Het toestel is reeds stevig ontmanteld om te verwerken in mijn kunstwerk. Nu heb ik twee mogelijkheden : Ik laat het toestel ophalen en verwijderen, of ik maak er verder gebruik van na ontmanteling door gespecialiseerde instanties. Maar het is al ontmanteld. De overschotdelen gaan naar het containerpark, waar men zich verder gaat ontfermen over de gevaarlijke delen en de niet gevaarlijke delen. Met het rondsturen van de nodige gegevens en foto’s is alles opgelost geraakt.

Het FANC gaat wel verder uitpluizen vanwaar zo een toestel wel kan komen. Er hangen immers nog voldoende labels aan op dat uit te zoeken. Normaal mag dit niet zomaar op rommelmarkten of bij privé-eigenaars terechtkomen. Met een beetje geluk weet ik weldra wie de oorspronkelijke vader is van dit toestel. De vriendelijke dame van het FANC zal alles oplossen, en zo kan ik rustig verder werken aan dat kunstwerk.

 

 

Advertenties

Logo Stad Kortrijk goed voor nieuw merk maandverbanden, waspoeder of tandpasta!

Nieuw logo verdringt alles

Nieuw logo Stad Kortrijk

De stad Kortrijk werpt het over een andere boeg. Een nieuw logo op alles en nog wat. De jaren van ecologisch papier te gebruiken zijn heden voorbij. De stad verkiest terug wit papier…reden: het is goedkoper! Is het niet eerder een uitvlucht om het kostenplaatje van dergelijke ingreep te drukken. Drukken, inderdaad …alles met het ‘oude logo’ moet vernieuwd worden… Notablokken, briefhoofden, enveloppen (omslagen)… Wat met het oude? Weg ermee…afvoeren…geen overgangsfase…direct alles nieuw. Tja, hoeveel geld werpt men weg door het vernietigen van de voorraden die nog beschikbaar zijn? De huidige gadgets zoals tasjes, borden, vlaggen…worden vervangen. Iedereen kreeg zelfs al een Pin om te pronken met het nieuwe logo.

Geen inspraak van de bevolking. Iedereen viel uit de lucht!

Oude logo Stad Kortrijk

Er was geen inspraak van de bevolking. Iedereen viel uit de lucht. Het is erg dat politici dit alles moet vernemen via de pers. Gelukkig is de pers er nog. Men zou anders durven denken dat het om een grafisch kunstproject gaat. Er is geen inspraak geweest van de bevolking…geen wedstrijd of zo oppert men in de wandelgangen.

Aanpassen doch niet weggooien…

Perrier, Coca cola beiden passen af en toe hun logo aan. Ze houden steeds rekening met het basisontwerp. Kortrijk niet! Neen, Kortrijk gaat totaal vernieuwen van logo…weg met het oude. Een lichte aanpassing is aanvullend en vernieuwend . Hier is het eerder het lanceren van een nieuw merk maandverbanden, waspoeder of tandpasta. Tja… er zit geen visie achter…gewoon eens ‘iets anders’.

Paars, purper, mauve…

Laat ons eens de kleuren bekijken…Paars. Oeps! Een kleur dat nergens een link heeft met de stad, geen verleden met Kortrijk, geen voeling en vloekt met het rode kleur. Zal de KVK ook afstand nemen van het Rood-wit, de aangename link maken naar Anderlecht … misschien fusioneren…tja, wie weet… Men voegt toch ook geen rood toe aan de Milka koe! Zou een stier ook reageren op een vurige paarse lap 😉 Nu men toch bezig is, kan men evengoed het nieuwe kleur vermengen in het wapenschild van Kortrijk.

Wil is wet…en… over smaak valt niet te twisten.

Jammer voor de inzet van de ontwerpers. Ze kunnen maar voldoen aan de opgelegde wensen / eisen van de stad. Ach, men had beter een poll gehouden op de Kortrijkse site. Ook dit is een vorm van burgerlijke inspraak van de Kortrijkse inwoner. Het hoeft niet altijd een wedstrijd te zijn.

Smaken, ja smaken…daar kunnen we urenlang over twisten. Het kan smaken, het kan vragen naar meer! Maar men kan het al slecht maken voor men het serveert. Rotte appels serveren in toprestaurants laat staan paars met rood combineren als primaire kleuren?!?!

Inderdaad alles moet kunnen! Toch zijn er grenzen!

Auteur Carlo Herpoel

LA KOERSE DE FRANCE

Ai ai ai, het is ’t een en ‘t ander!!! Een stinkende berg laten ze achter, meneer. Denk maar aan het zweet van de coureurs, de urine van de toeschouwers, de sigarettenpeuken, de kauwgommen die de aan het wegdek blijven kleven. Gesmoet me van alles en nog wa: zunnecrème, uiervet, alsjepan en ol zuks. En vergeet de etensresten, de blikken en de pampers niet. De vuilbakjes die er staan zitten al overvol.

Ja meneer, ja madam, ze zijn gepasseerd. Mien oren meneer: stopt ne kjir me al da claxonneren! Wadde? Ah, den gele trui!!! Awel, ge moogt hem hebben die vent. Hij was zo geconcentreerd dat hij spoog in ’t aangezicht van mien zeune. Jet nooit gezien. Miene zeune ook niet. Quelle manieren zin da nu.

En webben nen souvenir van de ballekestrui. Hij smeet zijn drinkpulle weg en mijn vrouwe… Jaot goe geraden: een ferme bulle. Hoe zou dat komen? Neen, niet mien foute, grapjas. Van die pulle!

Maar we hebben oes niet laten doen. Als West-Vlaming zijnde ik zin wiel gepakt. Resultaat een valpartij van jewelste. Tja ik wou ook een souvenirtje hebben…en wielen genoeg op die volgwagens. Maor meneer: Ol dat gevloek en gekreun in zeker tien talen. Niet te doen. Van ‘t verschot heb ik dat wiel dan maar losgelaten. Iedereen was kwoad ip ik. En die volgwagens toeterden naar mij. Man man man: niet te doene. Ambras toet en met.

Op het laatste waren de coureurs sympathieker. Ze stopten, gaven ulder velo an ikke en gingen er bij zitten. Nu we ‘in der lange mee geklapt en ze courage gegeven. Achteraf bleek dan ze niet meer ip tid binnen woaren.

Waarom draaien ze die volgwagens bij de afdaling niet ondersteboven meneer? D’er gaan al zoveel coureurs over kop. Trouwens d’er staan minstens 6 fietsen op, als dat niet ecologisch is.

Weet je wanneer wieder in oes caravanne waren? ‘t Was al een gat in de nacht. Nu, den dag d’ erachter wist ik wiene der gewonnen had.

Tja, meneer, nen dag noar de koerse gan kiken, ’t is nie mienen dada. Maar ‘t was de kleinen die da per se wilde zien. Wa moei doarip ga zegg’n: ’t Is congé!

Auteur: Carlo Herpoel